Καινούργιες Ακουστικές Διδασκαλίες: Να Βλέπετε την Αλήθεια με έναν Ήσυχο Νου . . . Ενημερώσεις για το Πρόγραμμα Διδασκαλίας: Αγγλία: 16 Δεκεμβρίου 2017 - 1 Ιανουαρίου 2018... Χονγκ Κονγκ: 5 - 8 Ιανουαρίου 2018... Σιγκαπούρη: 9 - 15 Ιανουαρίου 2018... Αυστραλία: 16 - 28 Ιανουαρίου 2018... Ελλάδα: 3 - 4 Φεβρουαρίου 2018... Ρουμανία: 10 - 11 Φεβρουαρίου 2018... Αγγλία: 17 - 18 Φεβρουαρίου 2018... Ιταλία: 24 - 25 Φεβρουαρίου 2018... Πολωνία 17 - 18 Μαρτίου 2018... Ιαπωνία 23 - 25 Μαρτίου 2018... Αγγλία: 30 Μαρτίου - 8 Απριλίου 2018... Για Πληροφορίες επισκευτείτε: Πρόγραμμα Διδασκαλίας. . .

Πώς να είσαι ένας καλός μαθητής

Μια φορά και ένα καιρό, ένα μικρό ορφανό αγόρι πήγε στο ναό των Σαολίν και ζήτησε να δει τον Ηγούμενο.

Όταν το μικρό αγόρι παρουσιάστηκε στον Ηγούμενο, γονάτισε και του είπε: «Εντιμότατε Δάσκαλε, θα μπορούσατε παρακαλώ να με δεχθείτε σαν μαθητή σας και να με διδάξετε Kung Fu; Θα ακολουθώ την διδασκαλία σας, θα σας υπηρετώ με όποιο τρόπο μπορώ και υπόσχομαι να μην σας απογοητεύσω».

Ο Ηγούμενος αποφάσισε να υποβάλλει το μικρό αγόρι σε μια δοκιμασία για να δει εάν ήταν κατάλληλος για μαθητής και έτσι είπε στο μικρό αγόρι: «Βέβαια θα σε διδάξω Kung Fu, αλλά επειδή πρόκειται να λείψω για ένα χρόνο για να φροντίσω κάποιες δουλειές του Μοναστηριού σε μακρινές επαρχίες, θα μπορούσες να κάνεις κάτι για μένα κατά τη διάρκεια της απουσίας μου»; Το μικρό αγόρι τόσο ευχαριστήθηκε που του δόθηκε η ευκαιρία να εξυπηρετήσει τον Ηγούμενο ώστε συμφώνησε πρόθυμα.

Ο Ηγούμενος οδήγησε το μικρό αγόρι στο κοντινό δάσος και του έδειξε ένα μεγάλο δέντρο: «Θα μπορούσες να κόψεις αυτό το δέντρο και να το χρησιμοποιήσεις για να φτιάξεις ένα άγαλμα του Βούδα για μένα»; Το αγόρι άμεσα απάντησε: «Αυτό θα το κάνω με χαρά, Εντιμότατε Δάσκαλε. Υπόσχομαι πως το άγαλμα θα είναι έτοιμο όταν επιστρέψετε».

Την επόμενη μέρα, μόλις ο Ηγούμενος έφυγε από το Μοναστήρι, το μικρό αγόρι πήγε στο δάσος, έκοψε το δέντρο με ένα τσεκούρι και ξεκίνησε να φτιάχνει το άγαλμα του Βούδα. Αποφασισμένος να ευχαριστήσει τον Ηγούμενο, έβαλε τα δυνατά του για να φτιάξει ένα περίφημο σκάλισμα.

Όταν ο Ηγούμενος επέστρεψε στο Μοναστήρι ένα χρόνο αργότερα, το μικρό αγόρι είχε ολοκληρώσει το άγαλμα το οποίο είχε ύψος πέντε πόδια και ήταν πρόθυμος να παρουσιάσει το καμάρι του στον Ηγούμενο. Ο Ηγούμενος, αφού εξέτασε το άγαλμα από κοντά αποφάσισε να υποβάλλει το μικρό αγόρι σε μια πρόσθετη δοκιμασία: «Η δουλειά που έχει γίνει σ’ αυτό το άγαλμα είναι πολύ καλή, δεν είναι όμως αυτό που περίμενα. Χρειάζομαι ένα άγαλμα πιο μικρό απ’ αυτό. Επειδή πρέπει να λείψω για άλλο ένα χρόνο, θα μπορούσες για χάρη μου στο διάστημα αυτό να φτιάξεις το άγαλμα μικρότερο»;

Ακούγοντας αυτά, το μικρό αγόρι απογοητεύτηκε όμως παρ’ όλα αυτά συμφώνησε απρόθυμα να κάνει το άγαλμα πιο μικρό. Πολιορκημένο από την έλλειψη αναγνώρισης και δυστυχισμένο, το μικρό αγόρι βρήκε πως έπρεπε να πιέσει τον εαυτό του για να εργαστεί. Έξι μήνες αργότερα, σοκαρισμένος συνειδητοποίησε πως είχε σκαλίσει έναν άχαρο στην όψη Βούδα με πρόσωπο στριμμένο και δυστυχισμένο.

Το αγόρι ήταν τόσο στεναχωρημένο με αυτό που είχε κάνει που δεν μπορούσε να δουλέψει καθόλου και έτσι σταμάτησε οποιαδήποτε εργασία πάνω στο άγαλμα. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες και οι εβδομάδες μήνες, ο Ηγούμενος θα επέστρεφε σύντομα και το αγόρι πίστευε πως ο Ηγούμενος σίγουρα θα τον απέρριπτε σαν μαθητή λόγω της έλλειψης προσπάθειας από μέρους του. Όσο περισσότερο το σκεφτόταν τόσο πιο δυστυχισμένος γινόταν.

AΈνα πρωί, ξυπνώντας τινάχτηκε από τον ύπνο του, συνειδητοποιώντας ξαφνικά πως εάν πραγματικά ήθελε να γίνει μαθητής του Ηγούμενου θα έπρεπε να βάλει τα δυνατά του ώστε να τηρήσει την υπόσχεση του στον Ηγούμενο. Διαφορετικά γιατί ο Ηγούμενος να τον δεχθεί σαν μαθητή του; Εάν η ολοκλήρωση του σκαλίσματος του Βούδα ήταν αυτό που χρειαζόταν για να ευχαριστήσει τον Ηγούμενο τότε θα έπρεπε να βάλει τα δυνατά του και να απολαύσει αυτό που έπρεπε να κάνει αντί να βουλιάζει στην μνησικακία.

Η αλλαγή του σκεπτικούτου απέδειξε να είναι το αποφασιστικό σημείο που χρειαζόταν. Πιο ευτυχισμένος και με ανανεωμένη υπομονή και αποφασιστικότητα, ξανάρχισε τη δουλειά. Παρά τον λίγο χρόνο που είχε στη διάθεση του, μέχρι να επιστρέψει ο Ηγούμενος το αγόρι κατάφερε να μειώσει το μέγεθος του Βούδα στα δυο πόδια και να του δώσει χαμογελαστή όψη.

Ο Ηγούμενος έμεινε ευχαριστημένος με αυτό που είδε και αποφάσισε να υποβάλλει το μικρό αγόρι σε μια τελευταία δοκιμασία: «Έκανες υπέροχη δουλειά όμως το άγαλμα εξακολουθεί να είναι υπερβολικά μεγάλο για τό σκοπό που το χρειάζομαι», ειπε ο Ηγούμενος. «Όπως έχουν τα πράγματα, πρέπει να ταξιδέψω σε λίγες μέρες σ’ ένα άλλο Μοναστήρι να διδάξω εκεί για ένα χρόνο. Θα μπορούσες να κάνεις το άγαλμα ακόμη μικρότερο όσο θα απουσιάζω»;

Αυτή τη φορά το μικρό αγόρι δεν έδειξε κανένα ίχνος απογοήτευσης γιατί είχε μάθει την αξία της υπομονής έχοντας υποτάξει τον ίδιο του τον εαυτό. Έτσι λοιπόν απάντησε χαρούμενα: «Εντιμότατε Δάσκαλε, θα κάνω ακριβώς όπως μου είπατε».

Για τους επόμενους δώδεκα μήνες, το μικρό αγόρι ξόδευε κάθε διαθέσιμο λεπτό που είχε για να εκλεπτύνει το σκάλισμα του Βούδα. Το πρόσωπο του Βούδα γινόταν ολοένα και πιο ζωντανό διότι αντανακλούσε όλο και περισσότερο τη χαρά και την τρυφερή φροντίδα που το αγόρι διοχέτευε στη δουλειά του.

Όταν ο Βούδας ραφιναρίστηκε σ’ένα άγαλμα ύψους δυο ιντσών, ο Ηγούμενος είχε επιστρέψει για μια ακόμη φορά στο Μοναστήρι. Όταν είδε τι είχε κάνει το μικρό αγόρι με το άγαλμα, ο Ηγούμενος ήταν βέβαιος πως το μικρό αγόρι είχε περάσει με επιτυχία τη δοκιμασία και πως θα γινόταν ένας καλός μαθητής. Το μικρό αγόρι πραγματοποίησε τις υψηλές ελπίδες του Δασκάλου του και έγινε ένας από τους καλύτερους μαθητές στο Ναό των Σαολίν.