Καινούργιες Ακουστικές Διδασκαλίες: Να Βλέπετε την Αλήθεια με έναν Ήσυχο Νου . . . Ενημερώσεις για το Πρόγραμμα Διδασκαλίας: Αυστραλία: 14 - 26 Μαρτίου 2017... Ρουμανία: 1 - 2 Απριλίου 2017... Ιαπωνία: 7 - 9 Απριλίου 2017... Αγγλία: 14 - 17 Απριλίου 2017... Ιταλία: 22 - 23 Απριλίου 2017... Αγγλία: 29 Απριλίου - 1 Μαΐου 2017... Ελλάδα: 20 - 21 Μαΐου 2017... Αγγλία: 27 - 29 Μαΐου 2017... Ιταλία: 3 - 4 Ιουνίου 2017... Ρουμανία: 10 - 11 Ιουνίου 2017... Πολωνία: 17 - 18 Ιουνίου 2017... Αγγλία: 24 Ιουνίου - 27 Αυγούστου 2017... Για Πληροφορίες επισκευτείτε: Πρόγραμμα Διδασκαλίας. . .

Στοχασμός πάνω στην Αγάπη

Η αγάπη είναι κάτι περισσότερο από ένα συναίσθημα, είναι η πιο ισχυρή ενέργεια στο σύμπαν - η μόνη δύναμη που έχει πραγματικά σημασία. Η αγάπη είναι το κοινό νήμα που διαπερνά τη διδασκαλία κάθε θρησκείας και φιλοσοφίας που έχει παίξει κάποιο ρόλο στην πνευματική εξέλιξη της ανθρώπινης φυλής.

Statue of Boddhisattva Chenresig

Οποτεδήποτε η αγάπη αφθονεί και είναι αυθόρμητη, και η ενέργεια με την οποία προβάλλεται φέρει, όχι μόνο συνέπεια, μα επίσης και την ουσία της αθωότητας, της ειλικρίνειας και της τιμιότητας απαλλαγμένη από κάθε κρυμμένο όρο ή κίνητρο προερχόμενο από εγωκεντρισμό ή εγωισμό, θαύματα γίνονται πραγματικότητα με μια ασυνήθιστη συχνότητα. Μεταμορφώνει, με ευκολία, ακόμη και την πλέον πεζή, την πλέον μη δημιουργική απασχόληση σε επιδίωξη ενός υψηλότερου σκοπού, δίνοντας μια εντελώς νέα δική της πνευματική ταυτότητα, να είσαι σε αρμονία με τον εαυτό σου, με την δουλειά σου, στις σχέσεις σου με τους άλλους και να είσαι σε ειρήνη με τον κόσμο.

Κάθε πράξη που γίνεται μέσα από ένα έργο ανιδιοτελούς αγάπης και αποδοχής θα αφυπνίζει πάντα τη συνείδηση όλων όσων βρεθούν στο δρόμο της. Ο αποδέκτης της αγάπης μπορεί φαινομενικά να έχει μια παθητική στάση απροθυμίας να αναγνωρίσει ανοιχτά την ύπαρξη της, μα αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν έχει υποσυνείδητα επηρεαστεί. Σε κάποιο επίπεδο, μπορεί να καταφύγει στον σκεπτικισμό και να υποπτεύεται πως αυτή η ακεραιότητα που αντικρίζει ίσως να είναι ψεύτικη επίδειξη, και να κάνει υπολογισμούς και κυνικές κρίσεις για τις πραγματικές προθέσεις πίσω από την καλοσύνη του ευεργέτη του ανάλογα με το σύστημα αρχών που έχει μεγαλώσει και έχει ζήσει.

Σε κάποιο άλλο επίπεδο, η μεγέθυνση αυτού του ατελείωτου μοτίβου αγωνίας οδηγεί στην εκδήλωση μιας χαοτικής κατάστασης η οποία είναι πνιγμένη σε μεγάλη σύγχυση και τεράστιο φόβο. Η σύγχυση δημιουργείται επειδή το σενάριο με το όποιο έρχεται κάποιος σε επαφή δεν έχει καμία ομοιότητα με τις παλιές του εμπειρίες ή με τον υπάρχοντα προγραμματισμό των βασικών του πεποιθήσεων. Και ο φόβος είναι απλά ο ανόσιος γόνος που γεννιέται από ένα γάμο δυσλειτουργικής συμπεριφοράς όταν κάποιος είναι τόσο στερημένος από αληθινή αγάπη και αποδοχή στη ζωή του, που χτίζει τοίχους γύρω από τα συναισθήματα του που τον κάνουν να παλινδρομεί όλο και πιο βαθιά σε μια κατάσταση διαρκώς αυξανόμενης απομόνωσης διαποτισμένη από την πεποίθηση ότι είναι αναγκαίο να γίνεις μια χωριστή ανεξάρτητη οντότητα για να καταφέρεις να επιβιώσεις και να ευημερήσεις μέσα στον ανταγωνιστικό κλίμα της σύγχρονης κοινωνίας.

Όταν η φιλοσοφία σου για τον τρόπο να αγαπάς στηρίζεται σε μια και μόνη προϋπόθεση του τι μπορείς να πάρεις σαν ανταπόδοση – «Είμαι πρόθυμος να σε αγαπήσω μα μόνο εάν μου εγγυηθείς ότι θα ανταποκριθείς στην έκφραση της αγάπης μου» - τότε στην πραγματικότητα έχεις εξοστρακιστεί πιο μακριά προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν της αληθινής αγάπης. Αυτό που καταφέρνεις έτσι να κάνεις είναι να προσκαλείς τον φόβο και την δυστυχία στη ζωή σου: το φόβο ότι ανήκεις, ή ότι δεν ανήκεις· το φόβο ότι θα είσαι δυστυχισμένος, ή ακόμα χειρότερα, υπερβολικά ευτυχισμένος, και να ανησυχείς ότι δε θα διαρκέσει πολύ· το φόβο μήπως η εμφάνισή σου δεν είναι αρκετά ελκυστική ή μήπως φαίνεσαι υπερβολικά έξυπνος πράγμα που μπορεί να αποσπάσει ανεπιθύμητη προσοχή· το φόβο μήπως εκτεθείς, μήπως νοιάζεσαι πολύ και χάσεις ασυλλόγιστα τον εαυτό σου για χάρη κάποιου άλλου· το φόβο ότι κανείς δε θα σε αγαπήσει αν γκρεμίσεις τα προστατευτικά συναισθηματικά σου τείχη και δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό· το φόβο της πιθανής ταπείνωσης εάν τολμήσεις να εκφράσεις μια άποψη που διαφέρει από εκείνες της παρέας σου, και ούτω καθ’ εξής.

Άλλοι φόβοι μπορεί να συμπεριλαμβάνουν έμμονες ιδέες όπως: «Δεν μου αξίζει να πετύχω,» «Δεν θα γίνω ποτέ αρκετά καλός σ’ ότι κι αν κάνω,» «Αυτός που αγαπώ αργά ή γρήγορα θα με αφήσει,» «Είναι της μοίρας μου να υποφέρω σ’αυτή τη ζωή,» «Μην εμπιστεύεσαι ποτέ κανέναν γιατί κάποτε θα σε προδώσει». Ο κατάλογος είναι ατελείωτος και διανθισμένος με ψυχικά τραύματα, θυμό, εξάντληση, δυστυχία και ένα τεράστιο σύμπλεγμα κατωτερότητας - η κλασική προσωποποίηση της χαμηλής αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού.

Κάθε αρρωστημένη στάση απέναντι στην αγάπη είναι αναπόφευκτα το αποτέλεσμα μιας δυσλειτουργικής παιδικής ηλικίας όπου η συναισθηματική ευεξία του παιδιού δεν υποστηρίχτηκε ποτέ καταλλήλως, ούτε καλλιεργήθηκε. Η αντίληψη αυτού του ανθρώπου για τον κόσμο είναι συχνά μονοδιάστατη και παραμορφωμένη ώστε να ταιριάζει με την φανταστική εικόνα που έχει στο μυαλό του. Όποτε απαιτείται συναισθηματική σχέση, υπάρχει συχνά ανικανότητα αυθόρμητης θετικής ανταπόκρισης. Εκτός από μια εξωτερική επίδειξη εγκάρδιας συμπεριφοράς και φιλικότητας, το άτομο είναι σχεδόν πάντα τελείως κυνικό, φυλά πάντοτε ζηλότυπα τα πιο βαθιά του αισθήματα μην έχοντας καθόλου εμπιστοσύνη, υιοθετώντας μια πολύ προσεκτική και σχεδόν επαγγελματική στάση στις σχέσεις του με τους ανθρώπους, λαχταρώντας πάντοτε να πάρει μια μεγαλύτερη ανταπόδοση από την επένδυση της προσπάθειάς του, είτε στη δουλειά, είτε στις προσωπικές σχέσεις ή αλλού. Κάθε του πράξη καθοδηγείται από μια στάση του τύπου: «Τι έχω να κερδίσω εγώ από αυτό;» Δε δίνει αφθόρμητα και εθελοντικά την αγάπη ή τις υπηρεσίες του σε κάποιον άνθρωπο ή κάποιο σκοπό εάν δεν είναι πρώτα πεπεισμένος από την λογική του εξέταση ότι έχει μια επαρκή κατανόηση του πράγματος, και επιπλέον, εάν επιλέξει να ασκήσει την δική του εκδοχή της συμμετοχής, πρέπει να υπάρχει κάποιο άμεσο κέρδος ή ωφέλεια γι' αυτόν. Η ειρωνεία είναι ότι η αληθινή κατανόηση έρχεται μέσα από μια διαδικασία αγάπης δίχως όρους και ποτέ αντίθετα! Όπου δεν υπάρχει αγάπη και εμπιστοσύνη, δε μπορεί να υπάρξει η δυνατότητα πραγματικής κατανόησης άρα ούτε και η δυνατότητα αληθινής προόδου.

Η υγιής στάση απέναντι στην αγάπη καθορίζεται επίσης σε μεγάλο βαθμό από τις συνθήκες που είχε κάποιος κατά την παιδική ηλικία και οι οποίες τον διαμόρφωσαν. Η αντίληψή του του κόσμου είναι θετικά πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα. Η σχέση στοργής που απόλαμβάνει με τους γονείς του είναι αποτέλεσμα της ενθάρρυνσης που είχε ώστε να αναπτύξει μια καλή σχέση με τον εαυτό του μέσα από αυτοαποδοχή και αυτοεκτίμηση από τα πρώτα του χρόνια. Αναπόφευκτα ο άνθρωπος αυτός είναι καλότροπος και φιλικός προς τους άλλους. Δέχεται τους ανθρώπους όπως είναι χωρίς πολλή σκέψη ή προκατάληψη. Νιώθει άνετα να εκφράζει τα πραγματικά του αισθήματα σε άλλους πέρα από την οικογένεια και τους φίλους του. Είναι πάντα έτοιμος να ακούσει και του είναι εύκολο να δώσει στους άλλους την ευκαιρία να τον διαψεύσουν, ακόμα και όταν η εντύπωση που έχει σχηματίσει δεν μοιάζει να τον πείθει καθόλου υπέρ τους. Η θετική του στάση και η σταθερή αφοσίωση σε ο,τιδήποτε κάνει, φέρνει στην επιφάνεια το καλύτερο στους ανθρώπους που συναντά. Προσαρμόζεται άνετα στα σκαμπανεβάσματα της ζωής, με μικρή ανησυχία, πάντα έτοιμος να διευρύνει την ικανότητα του να κατανοεί και να συμπονά. Κάθε του πράξη είναι ειλικρινής και συνεπής, μια πηγαία προβολή του πραγματικού του εαυτού με ελάχιστο εξωραϊσμό ή αυτοέπαρση. Καταλαβαίνει ότι η εσωτερική γαλήνη, η αγάπη προς τον εαυτό μας προς τους συντρόφους, προς τους γονείς, την οικογένεια, τη δουλειά, τα μαθήματα της ζωής μας, οι χάρες μας, οι απολαύσεις μας, και η αγάπη μας για τους άλλους κυβερνούνται από το ίδιο βασικό φαινόμενο - μια διαδικασία ανταπόδοσης όπου εκτείνουμε τον εαυτό μας με σκοπό να καλλιεργήσουμε την πνευματική ανάπτυξη την δική μας και των άλλων και να κινητοποιήσουνε σε όσους συναντάμε στον δρόμο μας την εξυψωμένη συνείδηση της βελτίωσης και της ευεξίας, όπου όσο πιο πολύ προσφέρεις ανιδιοτελώς, τόσο περισσότερο από το ίδιο λαβαίνεις.

Τι είναι αγάπη λοιπόν; Αγάπη είναι το κίνητρο, η θέληση, η πηγή δύναμης που ωθεί κάθε ανθρώπινη επιθυμία να υλοποιηθεί. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι αγάπης: η αγάπη των γονιών, η πατριαρχική αγάπη, η συμπάσχουσα αγάπη, η αδελφική αγάπη, η πλατωνική αγάπη, η αγάπη δίχως όρους, η παροδική αγάπη, η ρομαντική αγάπη, η σεξουαλική αγάπη, η παθητική εξαρτημένη αγάπη, η σαδομαζοχιστική αγάπη, η παθιασμένη αγάπη, η αγάπη δίχως ανταπόκριση και ούτω καθεξής.

Είναι σημαντικό να διακρίνουμε τη διαφορά μεταξύ αληθινής και ψεύτικης αγάπης. Συχνά αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν μια πράξη αγάπης ίσως να μην υποκινείται από αγάπη μα από κάποια άλλη υποσυνείδητη πρόθεση στο μυαλό του δότη. Για παράδειγμα, μια μητέρα μπορεί να επιμένει να κάνει η κόρη της μαθήματα χορού γιατί άρεσε πολύ στην ίδια όταν ήταν παιδί, ή μπορεί να ντύνει την κόρη της με κάποιο τρόπο που της θυμίζει τον εαυτό της όταν ήταν παιδί. Και στις δύο περιπτώσεις, οι επιθυμίες και τα συναισθήματα της κόρης δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν. Όλα γίνονται προς τέρψιν της μητέρας.

Η πραγματική αγάπη είναι μια αμοιβαία πορεία εξέλιξης ακόμα και όταν η πρόθεση είναι να βοηθηθεί η πρόοδος κάποιου άλλου. Δε μπορούμε αρχίσουμε να αγαπούμε κάποιον άλλον εάν δεν είμαστε ικανοί να αγαπήσουμε τον εαυτό μας γι’ αυτό που είμαστε, αποδεχόμενοι και το παρελθόν και το παρόν μας χωρίς να μετανιώνουμε ή να μνησικακούμε και, το πιο σημαντικό, είναι να σταματήσουμε να ενοχοποιούμε και να κατηγορούμε οποιονδήποτε άλλον για την τωρινή μας κατάσταση. Μπορεί κάποιοι άλλοι να ήταν υπεύθυνοι για την παρούσα νοητική σας διάθεση από τον τρόπο που σας επηρέασαν όταν ήσασταν παιδιά, μα είσαι τώρα ενήλικες και ικανοί να πάρετε τον έλεγχο της πορείας της ζωής σας και είναι κατορθωτό να αλλάξετε τις αντιλήψεις σας εάν και όταν το αποφασίσετε. Είναι αδύνατο να περιμένετε οι άλλοι να ακολουθήσουν το παράδειγμα σας όπως είναι αδύνατο κάποιος να διδάξει χορό χωρίς να κατέχει πρώτα ο ίδιος την τέχνη του χορού. Δε μπορεί κανείς να στερήσει στον εαυτό την ανάπτυξή του ή να την υποκαταστήσει συγκεντρώνοντας την προσοχή του στην εκμάθηση των μαθημάτων κάποιου άλλου. Ένας τέτοιος παραπλανητικός ελιγμός μπορεί να γίνει τόσο εξεζητημένος ώστε να καταλήξετε να γίνετε πρωταθλητές στα ζητήματα των άλλων χωρίς ποτέ να σκεφτείτε ή να ενδιαφερθείτε γι’ αυτά που χρειάζεται εσείς να μάθετε. Αν δεν μάθουμε πρώτα το δικό μας μάθημα, δε μπορεί να υπάρξει πρόοδος στην πνευματική μας ανάπτυξη και δίχως πνευματική εξέλιξη, δε μπορεί ποτέ να έρθει η αληθινή ευτυχία ούτε η γαλήνη του νου.

Τελικά, το αποτέλεσμα της σχέσης μεταξύ δασκάλου και μαθητή, γονέων και παιδιού, άντρα και γυναίκας, δότη και λήπτη, είναι ακριβώς το ίδιο. Εκτείνοντας την αγάπη φροντίζοντας για την ανάπτυξη κάποιου άλλου έξω από μας χωρίς όρους ανταπόδοσης, η ικανότητα μας να αγαπούμε ως ανθρώπινα όντα διευρύνεται και μας ανεβάζει σε ένα υψηλότερο επίπεδο άπειρης συνείδησης.

Όμως, η επιθυμία να αγαπήσουμε δεν είναι απαραίτητα αγάπη. Αγάπη χωρίς πολλή προσπάθεια και θέληση δεν είναι παρά παιχνίδι της φαντασίας μας, μια απάτη του νου μας. Η αγάπη είναι μια πράξη θέλησης και επιλογής μαζί. Αγαπούμε επειδή επιλέγουμε να αγαπήσουμε και όχι επειδή ήμαστε υποχρεωμένοι. Διαφορετικά, δε μπορούμε να έχουμε την ευλογία μιας ειλικρινούς, αρμονικής σχέσης - την ουσιαστική ενότητα της αληθινής αγάπης σε ομόνοια.

Ο έρωτας, όμως, δε μπορεί να θεωρηθεί στην πραγματικότητα μια αληθινή αγάπη. Είναι κυρίως ένα βιολογικό φαινόμενο υποκινούμενο από την σεξουαλική ορμή, που πυροδοτείται από την έμφυτη μας τάση να αρπάξουμε κάθε ευκαιρία που μπορεί να οδηγήσει στην αναπαραγωγή ούτως ώστε να αφήσουμε απογόνους. Αρχίζει συνήθως σαν ένα ερωτικό ξελόγιασμα, που έπειτα προοδευτικά καταλαγιάζει μετά από μια περίοδο έντονου πάθους, που μπορεί να κρατήσει από λίγες μέρες μέχρι μερικά χρόνια, μέσα στα οποία ένα παιδί μπορεί να έχει συλληφθεί και γεννηθεί. Άραγε είναι απλή σύμπτωση το γεγονός ότι η ίδια απαράλλακτη εικόνα αναδύεται σε πολλές έρευνες ετών που περιλαμβάνουν μελέτες διαφορετικών πολιτισμών που απλώνονται μέσα στους αιώνες, ότι ο μέσος χρόνος για να αποξενωθεί ένα ζευγάρι και να φτάσει στον χωρισμό είναι τέσσερα χρόνια, που στους περασμένους καιρούς ήταν το λιγότερο χρονικό διάστημα που χρειαζόταν ένα βρέφος για να μεγαλώσει αρκετά ώστε να το φροντίζει μόνος ο ένας γονιός;

Η πραγματική διαδικασία του να ερωτευτείς εμπεριέχει την προσωρινή κατάρρευση των συναισθηματικών μας ορίων που επιτρέπει να ενωθεί η ξεχωριστή οντότης ενός ανθρώπου, η σωματική και η ψυχική, με κάποιου άλλου. Αυτή η συγχώνευση μας επιτρέπει να ξαναζήσουμε την υποσυνείδητη εκστατική αίσθηση του δεσίματος που είχαμε με την μητέρα μας κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης όταν εμείς και η μητέρα μας ήμασταν ένα και το αυτό μέσα στο ίδιο σώμα ολότελα δίχως όρια, διαχωρισμό ή εγώ. Η πολιτισμική μας κληρονομιά, μέσα από ρομαντικά παραμύθια, μας παρακινεί να έχουμε πίστη στην μοναδικότητα του αγαπημένου μας, του ενός και μόνου, του μοναδικού πρόσωπου στον κόσμο που μπορεί να φέρει την ευτυχία στην ζωή μας. Δε θεωρούμε ότι αυτό το πρόσωπο χρειάζεται περαιτέρω πνευματική ανάπτυξη, είναι ήδη τέλειο, διαφορετικά, γιατί θα διαλέγαμε να το παντρευτούμε;

Με τέτοιες υψηλές προσδοκίες να καραδοκούν και την μαγεία των ρομαντικών μύθων ενσταλαγμένη στο υποσυνείδητο μας από την παιδική μας ηλικία, αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι μετά από τόση μεγάλη προσπάθεια και αφοσίωση που επενδύουμε σε μια σχέση θέλοντας να εκπληρωθούν οι προσδοκίες μας για την ψευδαίσθηση της ρομαντικής αγάπης, νιώθουμε τόσο απογοητευμένοι με τις σκληρές αλήθειες της πραγματικότητας όταν το ερωτικό πάθος αρχίζει να ατονεί;

Η πραγματική αγάπη πρέπει να ξεκινήσει με μια σχέση στοργής με τον εαυτό σας. Το να τρέφετε την ψευδαίσθηση παριστάνοντας πως έχετε σχέση με τους άλλους προτού ολοκληρώσετε την διαδικασία της κάθαρσης του παρελθόντος σας, πράγμα το οποίο περιλαμβάνει την προθυμία σας να συγχωρήσετε χωρίς καμιά κατηγορία εκείνους που σας προξένησαν τον μεγαλύτερο πόνο και την μεγαλύτερη θλίψη και να επιτρέψετε στον εαυτό σας να εγκαταλείψει ενοχές και τύψεις που έχουν παγώσει το συναισθηματικό σας πυρήνα, θα σας κάνει να καταλήξετε μόνο να φορτώνετε τον εαυτό σας και τη σχέση με μια παράλογη ποσότητα ανέκφραστου βάρους εκθέτοντας την ευάλωτη πλευρά σας με καταστρεπτικές συνέπειες.

Μια τυπική ερωτική σχέση μπορεί να ξεκινήσει ομαλά ενώ η ταυτότητα του πραγματικού σας εγωϊσμού μένει ακόμα κρυμμένη. Στην αρχή κάθε σχέσης, ασυνείδητα κάποιος συμμορφώνεται με τις προτιμήσεις και τις ιδιοτροπίες του πιθανού του συντρόφου, φροντίζοντας την εμφάνιση του και προσπαθώντας να λέει αυτά που πρέπει για να κερδίσει την εκτίμηση και την αποδοχή του. Αυτή η επαφή συνήθως περιλαμβάνει πολύ επιφανειακή αλληλεπίδραση και προσδοκίες, επικεντρωμένες γύρω από την φυσική έλξη, το σεξουαλικό φλερτ, τις ερωτικές φαντασιώσεις, τις κοινωνικές συναναστροφές και ατέλειωτες επιτηδευμένες κουβέντες. Μα καθώς γνωρίζεστε περισσότερο, και οι συναισθηματικές άμυνες αρχίζουν να χαλαρώνουν, η ενέργεια που ελευθερώνεται μπορεί να πυροδοτήσει μια τρομερή κατολίσθηση από κρυμμένα συναισθήματα που μαζεύονταν και ζυμώνονταν επικίνδυνα από όταν ήσασταν παιδιά. Για αυτό τον λόγο οι άνθρωποι αλλάζουν σύντροφο τόσο γρήγορα σα να περνά η μόδα του.

Οι άνθρωποι συνήθως ισχυρίζονται πως ακούνε την εσωτερική τους φωνή και δρουν σύμφωνα με το ένστικτό τους. Αυτό είναι κάτι που όλοι κάνουμε. Όμως το αν ακολουθούμε αποτελεσματικά την καθοδήγηση της διαίσθησης μας ή όχι προκαθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την ποιότητα των προγραμμάτων που είναι εγκατεστημένα στο υποσυνείδητο μας από την παιδική ηλικία. Οι αναμνήσεις μπορεί να μας διαφεύγουν πια, μα ο φόβος που σε δένει, το κενό και τα τραύματα που έχει κάποιος από παλιά γεγονότα παραμένουν, καταπιέζοντας έτσι τα συναισθήματα μας που δεν μπορούν να εκφραστούν μ’ ένα τρόπο ελεύθερο από καταστροφικές, δυσλειτουργικές επιρροές. Σαν αποτέλεσμα, το ίδιο μοτίβο συμπεριφοράς και εμπειρίας που μας προξένησε το μεγαλύτερο πόνο και απόγνωση επαναλαμβάνεται διαρκώς σ’ έναν κύκλο ολοένα αυξανόμενης έντασης, δίχως να λογαριάζει πού είμαστε με ποιους είμαστε, και τι κάνουμε. Καμιά αλλαγή στο περιβάλλον, στο επάγγελμα, στις ασχολίες, στον κοινωνικό περίγυρο ή στον ερωτικό σύντροφο δεν μπορεί να φέρει κάποια μεταβολή.

Δεν είναι ανάγκη να παλεύουμε μέσα στην ζωή υπό την σκιά μιας ξεχωριστής αποσπασμένης οντότητας που παραπαίει μέσα στις κοιλάδες του φόβου. Είμαστε όλοι συνταξιδιώτες στην σπουδαιότερη μοναδική περιπέτεια του ανθρώπινου είδους - ένα ταξίδι εξέλιξης προς την πνευματική μας ανάπτυξη. Η μόνη πηγή ώθησης που χρειαζόμαστε είναι η προθυμία μας να δεχτούμε την δύναμη της πραγματικής αγάπης και η μόνη πυξίδα που μπορεί να μας κρατήσει στην σωστή κατεύθυνση προς τον ανώτερο σκοπό μας είναι η δέσμευσή μας να επιτρέψουμε στην αγάπη δίχως όρους να εισέλθει ολοκληρωτικά στην ζωή μας. Η δύναμη της μεταμόρφωσης είναι μέσα μας. Η ενότητα της αληθινής πραγματικότητας μπορεί μονάχα να βιωθεί μέσα από την παράδοση των συναισθηματικών συνόρων μας. Με την κατάργηση των συνόρων η αληθινή αρμονία υπερβαίνει όλα τα φράγματα για να μας οδηγήσει στο βασίλειο της αληθινής ευτυχίας και της εσωτερικής ειρήνης, στην επικράτεια της αγάπης δίχως όρους - στον τόπο που ονομάζουμε Σπίτι μας!